NEMSİN SEN BENİM?

Soğuk bir kış ayazında, sayfalarda yakılasın var.
Sevgili, senin bu çözülmez derdin yüreğimin nesi?
Sarmaşık olup sarıyorsun güzelliğimi.
Senlenip kalıyorum en olmaz saatlerde.
Zaman yitiriyor kendini, ben sende esir.

Kollarında bir ömrü düşlerken,
Sensizlik boyuna yokluyor beni.
Yokluğun, varlığının en çarpıcı yanı.
Seni düşünürken azalıyor içimdeki zemheri.

Kadife çiçeği oluyor sana hikâyem;
Turuncusu neşem, yeşili bereketim,
Kızıllığında dinlendiğim yanı yüreğin.

Sözlerin, dağ ardından gelen yankılar,
Tebessümlerin tatlı bir muştu karanlığıma.
Gökkuşağı olup refahım oluyorsun.
Zifiriyi sevdiren adam, güneşi ısıtan,
Bulutları konuşturan,
Yağmuru dinleyen bir pencere yanı ekmeği şimdi seni sevmek.

Kuş olup senden beslenmek,
Ara ara uğrayıp etini dişlemek,
Ürkek bakışların arasında senden filizlenmek…

Gökyüzü, senli hülyalarla boyanmış.
Renklerini senden kuşanmış.
Yoksa baktıkça daldığım, arındığım,
Kızıllığında yandığım senden başkası değil.

Usul usul çekiyor beni bulutların.
Yıldızların eşsizliği gözlerin,
Aydınlanıp kararması sözlerin,
Şehrin ışıkları, bana bakan yüreğin.

İçimden taşıp nasıl tüm dünyayı sarmaladın?
Nereye koşsam, bende duran yüzün.
Neye uzansam, bende duran sesin.
Sesin bir dünya oluyor bana,
Uzaklardan ve yoksulluktan nasibini alan.

Sesin, yuvanın sıcaklığı; annenin merhameti,
Bağışlayıcılığı Tanrı’nın ve sarıp sarmalayıcılığı.
Şifa oluyor yorgun yüreğime.
Sesin, en yıkıcı gecelerin onarıcısı içerimde.

Sesin, bir annenin duası,
Babanın kızması ve koruyuculuğu evimde.
Masum bir hayalin gölgesinde oturup seni bekleyen yanım…
Gelmesen de, beklerken güzelleşiyor sevgi.
Sevmesen de, severken güzelleşiyor yüreği.

Hissiz yanımı uyandıran adam,
Yorgunluğumu uyutan ve ruhumu büyüten.
Kadın yanımla baş edemediğim,
Kıskanmaktan geçemediğim.

Küskünlüklerim ve sitemlerim,
Çocuk yanım başını şefkatle okşadığım.
Uzaklardan canıma katıp, canına yandığım.

Nemsin şimdi sen benim?