SUSKUNLUĞUN ERTESİ

Sustum.
Çünkü kelimeler yetim kaldı dudağımda.
Her harf,
sensizliğin yankısında kalbimden taşıp geri döndü.
Ben seni sustukça anladım,
sen beni sustukça uğurladın.

Bir can yok oldu elimde.
Sevemedim.
Bir şiir yarım kaldı; kapısından geçemedim.
Bir dua boğazıma düğümlendi; âminleyemedim.

Gidişin,
bir ölüm sessizliği gibi çöktü evime.
Her köşe, senin adını fısıldayan bir tını şimdi.
Zaman ezberledi susuşunu.
Saatler, yokluğunu gösteren bir acı şimdi.

Sen,
bir gün batımı ardında kalan burukluk…
Önce okşadın, sarıp sarmaladın,
sonra geceyi örttün üzerime.
Ben, geceden arta kalan bir yağmurum sadece;
senin hiç ıslanmayacağın sokaklarda.

Ve hâlâ,
“Sevgilim…” diye başlayan ağıtlar yakıyorum sana.
Ah etmiyorum.
Gülmüyorum da hâlâ.
Suskunluğun ertesiyim, sonbahara.