KADİFEMSİ BİR BURUKLUK

      Ben, nazlı bir kuş; küsmüşüm yardan habersiz yâre.
Yârîn gözleri bana hep perde perde.
Kalbime bir yalan iklimi biçmekte,
Görünmez fırtınalarım yüreğine.
Uzaktan, belli belirsiz bir ses meltemine,
Eserken terennümlerim saç tellerine.
Okşarken rüzgârım etini, kemiğini,
Parmak uçlarına dokunurken serinliğim,
Derinliği olur elleri yüreğimin.
Çirkinim yardan sonra kendime,
Güzelliğim yardan gelir, gelirse.
İyimserliği onun, çocukluğum;
Uzaktan, uzun uzun okuduğum,
Gözlerime ezberlettiğim yokluğun,
İçime hapsettiğin boşluğun
Derin çırpınışları, küskünlüklerim...

Ben, nazenin bir çiçek; bir yiğidin gölgesinde büyüyerek
Sevmişim onun serinliğini ve mertliğini.
Sözleri onun: ayetim ve hatmim.
Okşayarak uyuttuğu kitapları sitemim,
Sayfalarda gezdirdiği gözleri hasretim.
Sesi, ıssız ormanların sükûtu;
Göl kenarında kuş sesleri, yüreği.
Onun derinliği, kuytu köşeleri;
Kendine kalışları yangın ortasında
Ve sarılışları yaradılışına.
Kendinden öteye kendine varışları,
Dik yokuşları ve yüksek yamaçları,
Çiçek olmaktan öteye gidemediğim bir küskünlüğüm sana...
Ben, gözleri nemli bir kadın; aşkı ve hasreti yüreğinde yoğuran,
Doğuran çileyi ve geceye katan,
Uykusunu azalta azalta karanlıkta kalan.
Sessizliğim, gecenin rengi.
Sensizliğim, evimin yetimliği.
Yatıştıran içimi sesinin neşesi.
Fakirliğim sana ve paramın yetmediği,
Bir zenginliksin bana.
Sen, bensiz de güzeldin; ben, gölgende dinlendim.
Hep arkanda kalan çelimsizliğim.
Sen, verimli bir topraktın bana;
Ben, körpe bir yeni yetmeyim aşka.
Bu yüzdendir suyumu verimsiz bulman
Ve kendinden ayrıştırman yollarımı.
Ben, uzaktan uzaktan...
Kadifemsi bir küskünlüğüm sana.

Ulaşamadığım, uzanamadığım bir varamayış bana.