KELİME HAMALLIĞI

 

Dünlerin günlere bıraktığı sızıyım

ay ışığı altında yalnız adımlarım

kaçtıkça daha çok yakalanırım

karanlığın gölgesinde kaldım

aydınlığım sandığım sancıların

ortasında kaldım yaşamanın

Yaralandıkça yalnızlığım kalabalıklaştı

dağ ardına özlemlerim kaçınılmazdı

sonra sen geldin

yalnızlığım tomurcuklandı

çiçek açacağım diye beklerken

dalından kırıldı

yalnızlığım bile kırılgandı

bulutlar ardında sisli bir akşamdı

Bir kandil günü yüreğim sızlardı

dualara dokunup duran sözlerim vardı

gözlerimin bulutları karanlıktı

yağardı bazı akşamlar

yalnızlığım ağlardı

titrerken dudaklarım

umutlarım kanardı

kanayan yanımdın

yalnızlığımın arttığı

Yürümekten korktuğum sokağa

âşık adımlarım

kaçarken senden

dolu dizgin adını sayıklarım

kaybolduğum karanlık sokakta

senli hülyalarım

tutkulu bir nazardın

hayatıma karıştın

aklımı kalbimi

esir alışların

sana karşı koyamadığım

kadın yanım

zamansız bir rüyaydın

uyanamadığım

Umutlanınca gönlümün çiçekleri

sabaha sağ çıkmazdı renkleri

uyanıkken gördüğüm düştün

yüreğimin en güzel yerine sürgün

gençtim

güzeldim

seni sevdim

sevmenin erdemini

senden öğrendim

Şiirdin

sözdün

bazen bir ses

sözün güzelliğini

seni severken bildim

öğrendim beklemeyi

kelime hamallığı ettim

özlemi katranlı

kimi geceler tükettim

Yalnızlığımla anladım

sendin kapısını araladığım

aralamakla eşiğinden geçemediğim

sevmekle vuslatına eremediğim

bir duanın güzelliğiydin

aminlerle süslediğim