BİR DEMLENİŞ

sakinleştim

ben yüreğimle zamanı akıtıyorum

bir dağ başından adımlıyorum

her ayrılık biraz dua sarar yüreğe

her kapanış bir başlangıç geleceğe

beklemeni istemeyen bir kalbin serinliğinde

bir ev inşa etmişsin

olmuşlar olmamışlar kadar yakmış 

istenilmeyen çiçek 

görülmeyen güzellik

anlaşılmayan incelik

sevilmeyen sadelik olmuş adın

zarifliğinin gölgesinde dolanmışlar

sana bir adım atamamışlar

hançer kadar keskinmişsin

çiçekler kadar narin

seni anlamayan ruhtan sitemli

seni selamlamayan yürekten matemli

sessizleştim

ben yüreğimle acımı akıtıyorum

zamanı adımlıyorum 

dünden kalan izlerle günü selamlıyorum

kalbime uğruyorum kalbimden taşıyorum

beyaz bir gelinlik olup ağlıyorum

beyaz bir düş olup dağılıyorum

beyaz bir güvercin olup kanatlanıyorum

senin coğrafyandan bambaşka iklimlere

senin sıcak iklimine hasretle

derdimi kucaklıyorum

belirsizlikle harmanlanan eşikte

olmamalı adımlarım

ama ne çare senden kaçarken yüreğim ellerinde

sen bir şiirdin önce

ben şiirde soluklanan 

sen bir sözdün önce 

ben sözün güzelliğini bilen incelik

sen bir evdin önce

ben evin güvenilirliğini bilen sakinlik

sen bir düştün önce

ben düşün sonsuzluğunu bilen derinlik

ben bir demleniş

seviyorken sessiz bir direniş

hala aşıkken dağ ardında kalan tükeniş

senin dünyanın bir parçası olmayan 

nazenin bir gelincik

sen bir tutam tebessüm

bir avuç gözyaşı

öfkeli bir çocuk

olgunlaşmamış sevgi

sen gerçekliğin gölgesi

aramızda sadece dağlar ve yollar yok

ruhlarımız tanıdık fakat mesafeli

bir gün belki bir gün

ne istediğini anlayıp 

boşlukları doldurup

kendin olduğunda

bir gün gerçekten sevmek için eşikleri aştığında 

belki bir gün bir başka akşam

yeniden tanışalım

bu sefer sahiden sarılalım