SESSİZ BİR EKSİLİŞ

 Kapında bir güzellik olamadım

eşiğini dilerken kapının

senin güzellerin çoktu

kimi geceler çoktan bile çoktu

ben sessiz bir eksiliş

kimsesiz bir bekleyiş

senden sonra

düşmanı oldum güzelin

güzelliğimden utandım

gizlenmiş bir kelebek oldum

kapattım pencerelerimi dünyaya

kendi içimde rüyalara yattım

günler geçti bu rüyadan uyanamadım

seni sevmeyi uyandırıp uyandırıp uyudum

her gün yeniden sevdim

yeniden eksildim

hasretle bekledim

yanında bir güzellik olamadım

sokağına adımlayamamış bir aşk bu

sana hiç dokunamadan seninle uyumuş

sana doyamadan hasretinle yoğrulmuş

uzaktan uzun uzun dualarla korunmuş

ayrılıklar kavuşmayı yüreğinden vurmuş

seven kadının bekleyişleri ne çokmuş

kırıla kırıla

azala azala

her gün bambaşka hislerle

aşkın karanlığı ve aydınlığı altında

yine ve yeniden sevmeyi sürdürmüş

nefret etmek istediği gecelerde

koynuna alıp yine onunla uyurmuş

gelmeyecek bir gideni

olmayacak bir hayali gerçek sanıp savrulmuş

kalbinde bir güzellik olamadım

yuvam olsun istedim yüreğin

ellerini bilsin ellerim

gözlerinde sussun kelimelerim

gözlerimle korunsun tebessümlerin

saçlarına yuva kursun gülüşlerim

dudak kenarındaki ben olayım istedim

her şeyden biraz sen olayım istedim

kalbine dokunayım

çiçeklensin hülyalarım

bu dokunmak süslesin ömrümün baharını

kalbinde bir güzel düş olayım

istedim ki kapının eşiği ben olayım

istedim ki gözlerinde bir güzel nur olayım

senin güzellerin çoktu

ben bir düş kırıklığı güzelliğe

kanadı kırılmış kelebek ürkekliğinde

seyrediyorum yaşamayı

gözyaşlarıyla örülmüş rüyam

uyandım ve anladım

ruhunda bir güzellik olamadım