YAĞMURUN MÜHRÜ

yağmur, yine yağmur

her gün yeniden dirilen

acıtarak derinleşen

sesin her günkü sesin

yağmur, sen misin kederim?

bir düşün kırıklığı 

doğan günün burukluğu

uyuyup uyanıp gark ettiğin keder

yetmedi mi yağmur?

zemheri, içimin mevsimiymiş

baharı düşleyen bir gün gibi

yeniden kanatıp aşıyorum dünleri

içimden süzülüyorsun yağmur

evi olmamış kimseler gibi

sarıp sarmalıyorum hüznünü

hüznün bereketi sen misin yağmur?

sen nerenin acısı

yağa yağa dinmeyen bir yas mı adın

yüreğimdeki derin kuyu

 

sen nerenin sızısı

bir çığlık olup taşıyorsun düşünmeden

sen yüreğimi çelikten mi sanıyorsun?

içime yağa yağa gözlerimden akıyorsun

sen bu gözleri akıllanır mı sanıyorsun?

gözlerimden göğe renkleniyorsun

mevsimlerden gün deriyorsun

usul usul yüreğimde titriyorsun

ben bir gül solup gitmeye meyilli

kokmadan kurumaya seyirci

sen yaprağımda bir damla güzellik

güllerin serinliği

bulutlardan söz olup sesleniyorsun

çığlığını kuşanıp yüreğime haykırıyorsun

evim talan, benim yurdum sen misin yağmur?

yağarken göğsümde susuyorsun

sessiz sessiz fısıldıyorsun

hüznü bana katıp, kaçıyorsun

sen duruluyorsun

ben yağıyorum 

yağdıkça aksıyor sesim 

kelimeler saklanıyor yüreğimde

beni bana küstüren yağmur

ruhumu yakalayıp sözlerimi susturan

sırılsıklam olup ateşinde kül olduğum yağmur,

gözlerimin hakkı sen de kaldı.

yar mısın har mısın

yüreğimi acıtan o zarif sağanak mısın?

kuşun kanadını okşayan sıcaklık,

mezarlıkları yeşerten bahar mısın?

anasız babasız yavrunun akıttığı yaş,

sokakta kaldığım karanlık mısın?

taşıp taşıp akıttığım,

gözlerimde bir yangın masal mısın?

durulup yeniden sarıldığım yağmur

sen ben de eksilmeyen yaşamak mısın?